ساکن طبقه وسط توصیه می شه باز هم حتی.

ااون صحنه بود. دقیقا یه هفته پیش. اون صحنه عظیم غروب خورشید از روی اون سنگِ بزرگِ بالای ده.. شما نمی فهمین چی میگم. همنطور که ما نود درصدِ صحنه هایی که آلبرکامو توصیف می کنه رو نمی فهمیم. منظورم اینه که با قلمِ به اون خفنی هم نمی شه. چه برسه به من.

یه جمله به صورتِ ناخودآگاه از دهنم در اومد اونجا، که حس می کنم داره تاثیرشو می ذاره.

به طرزِ عجیبی نمی تونم چشمامو روی دو سال هدر دادن عمر و جهتِ مطالعاتی و احساساتم ببندم. دارم مقاومت می کنم، یه جوری که خودم نفهمم دارم مقاومت می کنم.

از همه جهت، واقعا از همه جهت دارم بر می گردم به یه دخترِ سیزده ساله بودن. انگار که دو سال اشتباه نوشته باشم، باید غلط گیر بگیرم و دو سال از عمرمو نادیده..؟ کام آن. منظورم اینه که من تمامِ تلاشمو کردم که تو سیزده سالگی، پونزده سالگی کنم. دلم می خواس الان راحت باشم.

من بیشترِ مسائلی که دخترای پونزده ساله باهاش درگیرنو با تمام مجهولاش ول کرده بودم. به اون بی تفاوتیه رسیده بودم. من از اون نظر آرامش داشتم حداقل.:))

بیاین قبول کنیم اینکه هیچ، دقیقا هیچ چیزقطعی ای وجود نداره دقیقا بدترین قسمتِ جهانه. منظورم اینه که بود یا نبودِ مطلق بهتره.