تا اینجاش که هر چی کشیدم از خودم بوده.

نمی دونم چرا می گن که دنیا بی رحمه. من دوسش دارم. جدی. حالا شایدم خیلی زوده که برا من بی رحم باشه، ولی تا اینجاش که یه جوری بوده.. مثِ مامانا... یه کارایی می کنه که می دونم به نفعمه ولی دوس نعارم. بش مشت می زنم. غر می زنم. فحش می دم. ولی تهِ تهش.. بازم نفعش به من می رسه.

من هیچوقت بلد نیستم به هیچ چی زمان بدم. دنیا اینکارو برام انجام می ده معمولا. مشت می زنم. گریه می کنم. غر می زنم. فحش می دم.

اما تهش.. زمان همیشه جواب داده.

+ شما که هندزفری آیفون دارین چه حالی می کنین جدا. تازه دارم می فهمم چه آهنگایی گوش می کردم.

نت فالش و هندزفریِ آیفون می دهد دخترکی که حتی تو خواب هم هد می زند.:))))) به به.:)))

++ همیشه از شیمی متنفر بودم.-____- اما خب به نظر هفت نمره پیشرفت داشتم. پارسال این موقع صفر شده بودم، امسال هفت شدم. سال دیگه می شم چهارده. سال بعدش می شم دبیر.^-^

اما خب اگه رو موضعم در حفظ نکردنِ جدول تناوبی پافشاری کنم، فلان هم نمی شم متاسفانه.