بعد سرتو می گیری بالا، آب دهنتو قورت می دی.. شکستن یه چیزی رو درون خودت می شنوی و میدوی.
درباره سایت
آخرین مطالب
- فروش فالوور و کسب درامد از اینستاگرام
- who can say where the road goes..?
- عنوان بی عنوانی طور.:))
- باران گرفته است درین شهر لعنتی، بی سر صدام واقعا اون زیر راحتی؟!
- دونت لت می دَوون
- و لاتکونوا کالذین نسوا الله فأنساهم أنفسهم *.
- هر چند هیچ ایده ای ندارم که چرا کسی باید اینجا رو بخونه.
- جامعه و رسانه، اعتماد بنفسو از ما گرفت و تقدیم شما کرد ولی.
- شایدم دارم به صورتِ ضمنی می گم که حواستون به میزانِ خریتِ خون منم باشه.
- چیزی نمانده است، بجز بال های خیس...
امکانات وب
- غولِ داستان خودشو قایم کرده بود لایِ ماشینایِ چارراهِ ایرانپارس. غولِ داستان تو کتابایِ درسی مخفی شده بود. غولِ داستان تو سبز و قرمز شدنِ چراغا، تو سردرد، تو مورمور شدنِ دست، تو هندزفریی که متعلق به من نیست، تو موزیکای فرنگی، تو لوبیا پلوها و تویِ سرما نشسته بود و بهمون می خندید. حمله نمی کرد سمتمون، می خندید و هُل می دادنمون سمتش. بازم می خندید.
السا می گفت؛
غول داستان، روزمرگی نام داشت.
دستمو حلقه کردم دورِ پایه چراغ، منتظر موندم که قرمز شه و انگشتام سفید شده بودن تو تمنای یه لحظه برگشتن...
و فرار. و فرار. و فرار.
السا می گفت؛
غول داستان، روزمرگی نام داشت.
دستمو حلقه کردم دورِ پایه چراغ، منتظر موندم که قرمز شه و انگشتام سفید شده بودن تو تمنای یه لحظه برگشتن...
و فرار. و فرار. و فرار.
برچسب:
نویسنده: ماهان پاکدل